"چارلی چاپلین"

                              نامه چارلی چاپلین به دخترش

 دخترم جرالدین از تودورم ولی یک لحظه تصویر تو از جلوی دیدگانم دور نمی شود.تو کجایی؟ در پاریس روی صحنه تئاتر پرشکوه شانزلیزه...؟

شنیده ام نقش تو دراین نمایش پرشکوه نقش دختر زیبای حاکمی است که اسیر خان تاتار شده است.

جرالدین در نقش ستاره باش و بدرخش اما اگر فریاد تحسین آمیز تماشاگران و عطر مستی آور گل هایی که برایت فرستاده اند به تو فرصت هوشیاری داد بنشین و نامه ام را بخوان.

من پدر توهستم. امروز نوبت توست که صدای کف زدن های تما شاگران گاهی تورابه آسمان ها ببرد به آسمان ها برو ولی گاهی هم به روی زمین بیا و زندگی مردم را تماشا کن  ، زندگی آنهایی که با شکم گرسنه ودرحالیکه پاهایشان از بینوایی میلرزد هنر نمایی می کنند .

جرالدین دخترم تو مرا درست نمی شناسی در آن شبهای بس دور باتو قصه ها گفته ام داستان آن دلقک گرسنه که درپست ترین صحنه های لندن آواز می خواند وصدقه می گرفت.من طعم گرسنگی را چشیده ام من درد نابسامانی را کشیده ام.

و از اینها بالاتر من رنج حقارت آن دلقک دوره گرد را که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زند وسکه صدقه آن رهگذر غرورش را خرد نمی کند.

دخترم،دنیایی که تو در آن زندگی میکنی دنیای هنر پیشگی وموسیقی است نیمه شب آن هنگام که از سالن پرشکوه شانزلیزه بیرون می آیی آن ستایشگران ثروتمند را فراموش کن .

از آن راننده تاکسی که تو را به منزل می رساند  احوال پرسی کن. حال زنش را بپرس واگر باردار بود و پولی برای خریدن لباس بچه نداشت مبلغی پنهانی در جیبش بگذار.

دخترم جرالدین  گاه وبیگاه با مترو واتوبوس شهر رابگرد ومردم را نگاه کن 

زنان بیوه و کودکان یتیم را بشناس و دست کم روزی یک بار بگو: من هم از آنها هستم تو واقعا یکی از آنها هستی نه بیشتر.

هنر قبل ازآنکه دو بال به انسان بدهد اغلب دوپای او را می شکند وقتی به مرحله ای رسیدی که خود رابرتر از تما شاگرا ن خود بدانی همان لحظه تئاتر را ترک کن .

دخترم جرالدین چکی سفید امضا برایت فرستاده ام که هر چقدر دلت می خواهد بگیری وخرج کنی. ولی هر وقت خواستی دو فرانک خرج کنی با خود بگو: سومین فرانک از آن من نیست این مال یک مرد فقیر و گمنام است که امشب به یک فرانک احتیاج دارد.جست وجو لازم نیست این نیازمندان گمنام

را اگر بخواهی همه جا خواهی یافت اگر از پول وسکه برای تو حرف می زنم برای آن است که از نیروی فریب و افسون پول ،این فرزند بی جان شیطان خوب آگاهم.

من زمانی دراز در سیرک زیسته وهمیشه وهرلحظه برای بند بازان روی ریسمانی نازک ولرزنده نگران بوده ام. اما دخترم این حقیقت را بگویم که مردم بر روی زمین استوار وگسترده بیشتر از بند بازان ریسمان نااستوار سقوط می کنند.

دخترم جرالدین شاید شبی درخشش الماس این جهان تو را بفریبد وان شب است که این الماس آن ریسمان نا استوار زیر پای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است روزی که چهره زیبایی یک اشراف زاده بی بندوبار تو را بفریبد آن روز است که بند بازی ناشی خواهی بود  همیشه بند بازان ناشی سقوط می کنند.از این رو دل به زر وزیور مبند.دخترم هیچ کس و هیچ چیز را در جهان نمی توان یافت که شایسته آن باشد دختری ناخن خود را برای آن عریان کند.

برهنگی بیماری عصر ماست به گمان من تن تو باید مال کسی باشد که روحش را برای تو عریان کرده است.

حرف بسیار برای تو دارم ولی به وقت دیگر می گذارم و با این آخرین پیام نامه را پایان می بخشم:

انسان باش پاکدل و یکدل، زیرا گرسنه بودن ، صدقه گرفتن و درفقر مردن بارها قابل تحمل تر ازپست بودن و بی عاطفه بودن است.